Menu główne:
Menu > Karty osobowe
Irena Sikorska z domu Bilska
ur. 3.XI.1928
Córka Michała Bilskiego i Władysławy Kania.
Dnia 29 czerwca 1940r. wraz z rodzicami i rodzeństwem została wywieziona z Włodzimierza Wołyńskiego do miejscowości Sybirak (później Jurkin, Sebiersk III - jest to średnia Azja-Kazachstan).
W czerwcu 1943r. wstąpiła do I Dywizji im. Tadeusza Kościuszki w Sielcach.
Przydzielona do łączności.
12-13.10.1943r. ranna pod Lenino. W 1944r. ranna w Dwornicy pod Kijowem.
W 1944r. skończyła oficerską szkołę łączności.
17.09.1944r. ranna przy forsowaniu Wisły.
Jesienią 1945r. przeniesiona do rezerwy.
Jej historia została opisana w książce Alojzego Srogi: ""Lenino początek drogi"
"Irena Bilska, córka poznańskiego lekarza,która znalazła się w Związku Radzieckim wśród kategorii "bieżeńców", jak nazywano polskich uciekinierów z września 1939 roku. Nie opodal Ałma Aty w Dżambule, kończac szkołę pedagogiczną, przysposabiała się owa siedemnastolatka do pełnienia nauczycielskiego zawodu. Radosna wiadomość o wojsku polskim wyzwoliła w niej odruch entuzjazmu i szczerości. -Jutro ide do wojenkomatu! -Nigdzie nie pójdziesz- stwierdził kategorycznie ojciec. Profilaktycznie schowano jej buty. (...) tedy pobieżała boso. Drobna, blada, szczupła, wygladajaca na czternaście-pietnaście lat, wzmudziła kaskadę śmiechu wśród pracowników "wojenkomatu" (...) W Sielcach więc, gdy Polacy wiedzieli "co z nią zrobic" i zdecydowanie odrzucili ja na komisji, mówiąc z przkąsem ze "kompanii nianiek dla takich jak ty nie bedzie", nie pozostało jej nic innego jak tylko usiąść i płakać. (...) tu wystarczył jeden oficer, który zaradził na jej rozpaczliwe iście samobójcze oświadczenia, że... "Mogę nawet kartofle dla wojska obierać. A ja tego bardzo, ale to bardzo nie lubię!". Stwierdził krótko: \"Tu może pomóc tylko pułkownik Berling. Zlitował się i srogi dowódca. Ledwie kryjąc śmiech polecił: -"Dac ją do łączności, niech juz tych kartofli nie obiera"
Alojzy Sroga-"Lenino - początek drogi" tom I Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej wydanie 2, Warszawa 1974 str 54-55